Το νεκροταφείο και οι Ταφικές συνήθειες
Κείμενα απο τον Εμμανουήλ Στεφ. Παπουτσάκης
Το νεκροταφείο χρησιμοποιήθηκε από το 10ο μέχρι τις αρχές του 7ου αι. π.Χ. .
Η ανασκαφή πραγματοποιήθηκε στην κορυφή του όρους Κούκος δυτικά του χωριού Συκιά. Ο οικισμός σχετιζόταν με μεταλλευτικές δραστηριότητες , καθώς στην
περιοχή υπήρχε χαλκός . Οι ανασκαφές αποκάλυψαν επίσης ακμαίο οικισμό με εμπορικές σχέσεις με την Εύβοια και τη Θεσσαλία. Η κεραμική στον Κούκο είναι επηρεασμένη από την
Εύβοια και τη Θεσσαλία . Η χρονολόγηση του οικισμού και του νεκροταφείου στον Κούκο συμπίπτει χρονικά με τον οικισμό της ΠΕΣ στο Λευκαντί, αλλά και με τον οικισμό στη
Ζαγορά της Άνδρου. Τα αίτια έτσι της παρακμής του Κούκου, αλλά και των προαναφερθέντων οικισμών, πιθανόν να οφείλονται στον πόλεμο για το Ληλάντιο πεδίο.
Βρέθηκαν συνολικά 98 τάφοι από τους οποίους 49 είναι κιβωτιόσχημοι 71 εντός των οποίων στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχουν τεφροδόχα αγγεία, 34 πίθοι και 15 τεφροδόχοι,
τοποθετημένες σε αβαθείς λάκκους . Το έθιμο της καύσης κυριαρχεί στο νεκροταφείο, καθώς σχεδόν όλοι οι κιβωτιόσχημοι περιελάμβαναν τεφροδόχα , εκτός από λίγες περιπτώσεις, όπου οι κιβωτιόσχημοι ήταν συλημένοι. Παρόμοιες ταφικές συνήθειες συναντώνται σε ορισμένους τάφους από το Λευκαντί.
Τεφροδόχα αγγεία ήταν κυρίως τροχήλατοι γραπτοί αμφορείς, σκύφοι, αμφορίσκοι, κρατήρες και χειροποίητα αγγεία, όπως μια τριποδικη χύτρα και πίθοι .
Τα τροχήλατα αγγεία συνήθως δεν σώζουν τη διακόσμηση, αλλά ακολουθούν την παράδοση της Εύβοιας ίσως και της Θεσσαλίας. Εξαίρεση αποτελεί ο μικρός εισηγμένος
αμφορίσκος από τον οποίο σώζεται η διακόσμηση με μερικές ταινίες, αντίθετα με τα άλλα αγγεία στον Κούκο.
Τα στόμια των εγχυτρισμών στους πίθους έκλειναν με λεπτές πλάκες ή με το μισό τμήμα ενός μεγαλύτερου κομμένου κατά μήκος πίθου. Στη ΒΑ άκρη του νεκροταφείου είχε εντοπιστεί ωοειδής περίβολος κατασκευασμένος με μεγάλες πλάκες, η χρήση του οποίου δεν είναι εξακριβωμένη. Πάνω από το βράχο εντός του περιβόλου εντοπίστηκε ωοειδής κατασκευή από μικρούς ακατέργαστους λίθους, ελαφρά κοίλη, ενώ οι πέτρες έφεραν ίχνη έντονης καύσης. Πιθανότατα η κατασκευή χρησιμοποιήθηκε ως το αποτεφρωτήριο του νεκροταφείου, εξαιτίας των χαρακτηριστικών της κατασκευής, αλλά και της θέσης της. Βρίσκεται στο σημείο απέναντι ακριβώς από μία σχισμή στο βράχο από την οποία συνήθως βγαίνει μικρό ρεύμα αέρα. Ο περίβολος που χτίστηκε από πάνω, πιθανόν να έγινε για τη σήμανση του αποτεφρωτηρίου μετά την παύση της λειτουργίας του, ενώ με άλλη ερμηνεία που δίνεται, είναι ότι ο περίβολος ήταν τα θεμέλια μιας μεταγενέστερη καλύβας, που δεν σχετίζεται με το νεκροταφείο. Τελετουργικό ταφής δεν εντοπίστηκε. Σε κάποιες τομές βρέθηκε παχύ στρώμα απανθρακωμένου μαύρου χρώματος. Πιθανόν σε αυτό το σημείο υπήρχε χώρος αποτέφρωσης των νεκρών .
ΠΗΓΗ : Εμμανουήλ Στεφ. Παπουτσάκης ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2016 (ΑΓΓΕΙΑ ΓΙΑ ΕΓΧΥΤΡΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΥΣΕΙΣ ΣΤΑ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΧΑΪΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ )